De vergeten relatie met jezelf
De vergeten relatie waar we elke dag mee leven
We doen zo ons best om een goed mens te zijn. We willen niemand kwetsen, we houden rekening met anderen, proberen conflicten te vermijden, de rust te bewaren. We sussen, zwijgen, stellen uit, geven toe. We willen het vredig houden, thuis, op het werk, in de wereld.
Maar terwijl we ons zo inspannen om vrede te bewaren met iedereen om ons heen, vergeten we vaak één relatie: die met onszelf.
En net dat is de relatie die 24 uur per dag aanwezig is. Degene waarmee we elke ochtend opstaan en elke avond mee gaan slapen. Degene die ons kent in onze meest eerlijke momenten, onze gedachten hoort, onze twijfels voelt. En toch… geven we daar zelden aandacht aan.
We zijn vaak kritisch voor onszelf, hard, ongeduldig. We laten over onze grenzen gaan, zeggen “ja” terwijl we “nee” voelen, negeren signalen van ons lichaam, onderdrukken wat we echt nodig hebben. We plaatsen onszelf ergens achteraan in de rij als het gaat om begrip, waardering, erkenning. En als we dan wél een grens trekken, voelen we ons schuldig. Alsof zelfzorg iets is om ons voor te schamen.
Ondertussen horen we dagelijks hoe we, als mensheid, egoïstisch zijn. Onverschillig. Hard voor elkaar. En ja, soms klopt dat ook. Maar ironisch genoeg zie ik bij zóveel mensen juist het omgekeerde: ze zijn zachtaardig voor iedereen, behalve voor zichzelf.
Waarom is het zo moeilijk om goed te zijn voor jezelf? Waarom voelt “voor jezelf kiezen” al snel als een vorm van verraad aan de ander?
Wat als het niet óf-óf is? Wat als vrede met anderen begint bij vrede met jezelf? Wat als de wereld er juist zachter van wordt als jij wat liever bent voor wie jij bent?
Ik geloof dat we mogen oefenen in trouw zijn aan onszelf, zonder egoïstisch te zijn. Dat we mogen leren om conflicten niet te vrezen, maar te zien als kansen voor eerlijke verbinding. En vooral: dat het oké is om de relatie met jezelf serieus te nemen. Niet als luxe. Niet als laatste redmiddel. Maar als fundament.
Het is tijd dat we de relatie met onszelf evenveel waarde gaan toekennen als die met anderen. Dat we niet alleen leren zacht te zijn voor onze medemens, maar ook voor onszelf. Niet vanuit egoïsme, maar vanuit verantwoordelijkheid. Want hoe kun je écht goed zorgen voor een ander, als je niet durft zorgen voor wie je zelf bent?
Zelfzorg is geen luxe. Het is geen modewoord. Het is een daad van volwassenheid én van menselijkheid. Wie zich werkelijk bekommert om het welzijn van de wereld, begint bij de mens waarmee hij of zij elke dag wakker wordt: zichzelf.