Let’s get some likes

Dat raakt meteen aan een kern van “conditions of worth”… het idee dat onze waarde afhangt van hoe anderen op ons reageren. In onze huidige cultuur, waarin “likes” letterlijk zichtbaar en meetbaar zijn geworden, zijn we geneigd om te denken dat geliket worden makkelijker of wenselijker is.

Maar laten we het even ontleden:

Vanuit psychologisch perspectief:

• Geliket worden vraagt vaak om aanpassing: gedrag afstemmen, grenzen verleggen, maskers opzetten. Het vergt moeite om te voldoen aan verwachtingen van anderen.
• Gedisliket worden kan pijnlijk zijn, maar het is vaak het gevolg van trouw blijven aan jezelf. Het kost minder energie op lange termijn, maar wél moed.

Dus: op korte termijn lijkt ‘geliket’ worden’ makkelijker. Op lange termijn is ‘gedisliket worden’ makkelijker, want dat betekent dat je trouw bent aan jezelf.

Vanuit existentiële hoek:

• Geliket worden = aansluiten bij andermans normen.
• Gedisliket worden = ruimte maken voor authenticiteit, zelfs als dat ongewenst lijkt.

Of zoals Carl Rogers het zou stellen:

“The curious paradox is that when I accept myself just as I am, then I can change.”

En in het tijdperk van sociale media?

• De jacht op likes is verslavend, maar maakt ons afhankelijk.
• Dislikes (of afwijzing) zijn eng, maar geven ons soms een wake-up call over waar we onszelf verliezen.

De vraag omdraaien:

Misschien is de diepere vraag niet: Wat is makkelijker? Geliket of gedisliket worden? Maar: Wat is eerlijker, helender, menselijker? Geliket worden om wie je lijkt te zijn, of gedisliket worden om wie je werkelijk bent?