Zonder maatstaf
Er leeft in mij een beeld dat ik ooit ben gaan geloven.
Het zegt hoe ik moet zijn; rustiger, wijzer, beter.
Ik heb het gevoed met mijn moeite, mijn hoop, mijn angst.
En telkens ik tekortschiet, kijkt het me zwijgend aan.
Pas later besefte ik: dat beeld is niet van mij.
Het spreekt met stemmen van vroeger. Van ouders, leraren, verwachtingen.
Ik heb hun woorden verward met mijn eigen waarheid.
Soms, wanneer ik moe ben van het streven, valt het stil.
Dan voel ik iets zachts, iets wat niet oordeelt.
Geen ideaal, geen doel, alleen aanwezigheid.
Misschien is dat vrijheid:
niet het worden van wie ik zou moeten zijn,
maar het terugvinden van wie ik al was
voordat ik mezelf begon te verbeteren.